Wereld

Wat leven we in een woelige tijd!

Ik kan me erg verbazen over hoe het met de wereld gaat op het moment. Het is ook bijna niet bij te houden.

We merken dat de oude structuren niet (goed) meer werken, structuren als: meer=beter, kapitalisme, streven naar nog beter, carrière, alles moet kunnen, produceren en ontwikkelen zonder oog voor de consequenties voor het milieu en de natuur etc..

Want, deze zijn alle gebaseerd op angst. Angst om niks meer te hebben, angst om ziek te worden, angst om niet goed genoeg te zijn, angst om alles kwijt te raken, angst om niks waard te zijn.

En wat doet het ego, als het gaat handelen vanuit angst? Als iets niet blijkt te werken, gaan we gewoon nog harder ons best doen, controle uitoefenen/macht uitoefenen, blijven vasthouden en nog perfectionistisch te werk.

Op deze manier houden we vast aan oude structuren die niet werkzaam of efficiënt meer zijn, aan een baan die niet bevredigend is, aan materiele zaken die niet werkelijk je behoefte vervullen maar hooguit korte-termijn-geluk geven, of aan mensen waar we eigenlijk geen werkelijk contact mee maken,  etc.

Op een hoger niveau zie je het terug in de economie: het (achterhaalde) geldsysteem proberen we in stand te houden terwijl we weten dat de grote banken en een aantal rijke poeperds de totale geldhandel controleren. In de media zie je dat de berichtgeving niet klopt, of onvolledig is. Er wordt eenzijdig geïnformeerd, de zaken die er echt toe doen, of de prachtige initiatieven die de wereld zouden kunnen redden, worden verzwegen. En het beleid in de gezondheidszorg wordt helaas nog steeds voor het grootste gedeelte gebaseerd op het verdienen van geld, met -als iets te belangrijke vinger in de pap- de farmaceutische industrie.

Het onderwijs is nog steeds gericht op het verwerven van maar zoveel mogelijk kennis, waarbij oog voor het individu, voor creativiteit, sociale en emotionele ontwikkeling en één-zijn met de natuur helaas het onderspit veelal nog delft. De voedselindustrie (en dus de economie) heeft meer baat bij financiële groei dan een natuurlijk leefomgeving voor alles wat leeft, groeit en bloeit, dus wordt het één na het andere milieuvriendelijk voorstel onder de tafel geschoven, want dit kost teveel tijd en levert op de korte termijn te weinig op.

En zo zie je nog veel meer om je heen gebeuren als je je ogen ervoor opent: straling die in de 1^e wereldoorlog gebruikt werd om mensen te kunnen manipuleren, is nu onze dagelijkse portie wifi…! Pesticiden, gifstoffen en chemische toevoegingen waar je lichaam nog nooit van gehoord heeft, worden te pas en te onpas overal in verwerkt, onder het mom van ‘als je er maar niet teveel van binnenkrijgt ga je niet direct dood’. En dit alles met als enige doel: geld, groeiende economie….

En wij slikken het meeste als zoete koek! Terwijl mensen sterven omdat we dit laten gebeuren! Omdat we de presidenten toestaan om al het geld in zelf gecreëerde oorlogen te pompen i.p.v. gezondheid. Ik zie met lede ogen aan hoe de gekte om de nieuwste gadget toeneemt, hoe kinderen felgekleurde chemische snoepjes toegestopt krijgen, hoe reclames voor producten, die voor niemand goed zijn, de tv domineren en hoe mensen die, ondanks alles, toch maar doorgaan, want iedereen doet dit toch?

Zo creëren we burn-outs, mensen die moe zijn, het druk hebben en mensen die pogingen doen om het oude systeem overeind te houden. En bovenal een grote crisis en zoektocht naar ‘wat nu?’, op maatschappelijk én op individueel vlak. Het loopt in het algemeen niet goed. Op deze manier gaan wij er aan onderdoor en heeft de natuur niet lang meer te gaan.

Maarrr: Gelukkig zijn er al heel veel prachtige initiatieven van mensen en groepen die het anders durven en willen doen! Mensen die meer afstand nemen van wat er gebeurt en gaan voelen, kijken en luisteren naar wat werkelijk belangrijk is, wat werkelijk nodig is in de wereld en wat zij in essentie zouden willen. Dit gebeurt op kleine schaal, en ook op grotere schaal.

Wat dat betreft is er een verschuiving gaande. Het is prachtig om ook deze kant te zien en je te focussen op wat wel goed gaat. En zeker wanneer je zelf de stap durft te zetten naar een fijner leven. Wanneer je oude structuren en patronen durft los te laten en gaat luisteren naar je hart. Dan komt er ruimte en ga je inzien wat jou werkelijk gelukkig maakt.

Hele eco-dorpen ontstaan, daken veranderen in moestuinen, er worden nieuwe (nog particuliere) schoolsystemen opgezet, we leren hoe we ons eten van dichtbij kunnen halen en hoe écht voedsel smaakt. Er worden organisaties opgezet die d.m.v. de hedendaagse communicatiemogelijkheden bergen werk kunnen verzetten op het gebied van natuurbescherming, mensenrechten en het voorkomen van schadelijke wetsvoorstellen.

We gaan oude groenten en kruiden die om ons heen groeien, herontdekken. Groene en meer duurzame bouwmaterialen, kleding, cosmetica, speelgoed en ander gebruiksmateriaal zijn in opkomst. Mondjesmaat zie je dat ook de wetenschap er af en toe achter komt dat de natuur vele kwalen kan genezen. Mensen komen samen om meer positiviteit in de wereld te zetten. En de geitensollensokkentypes zijn niet meer zo geitenwollensokken, want de interesse in spiritualiteit groeit tegelijkertijd met het besef dat hier niks zweverigs aan is, maar juist onderdeel van ons leven. En zo zijn er nog duizenden van deze prachtige bewegingen tevoorschijn aan het komen/ al aanwezig. Je moet het alleen willen en kunnen zien! Dus: kijk eens wat verder, maak contact met mensen en ontdek hoe het OOK kan.

Samen keren we langzamerhand terug naar onze basis, naar de kern, waar het om draait. En zodra we ons hier meer voor gaan openstellen, zal het tij keren en gaat de energie weer stromen!

Als de overheid en de wereldtop het écht goed met ons en de natuur voorhadden, hoe zou de wereld er dan uitzien? (Nee, ik heb niet alles onderzocht en uitgespit, ik fantaseer er even op los)

Dan zouden er, i.p.v. reclames voor auto’s, reclames toegestaan worden voor werkelijk gezonde voeding, of voor natuurlijke middelen/remedies tegen ziektes en andere prachtige natuurlijke producten.

Dan zouden we weer met elkaar praten i.p.v. sms’en.

Dan zouden we zelf onze groente en fruit verbouwen of het afhalen bij de dichtstbijzijnde bio-boer.

Dan zou er een grote verscheidenheid aan gezondheidszorg zijn, van alternatief tot regulier, en zou uiteindelijk de meest werkbare vorm kunnen groeien i.p.v. de vorm die de meeste centen oplevert.

Dan zouden de derdewereldlanden van schoon drinkwater en voedsel voorzien kunnen worden omdat we alle miljarden die nu wereldwijd aan defensie/oorlog besteed worden, op een betere manier zouden gaan inzetten.

Dan zou de natuur langzaamaan weer kunnen herstellen en kunnen we gezamenlijk naar echte oplossingen voor natuurbehoud en herstel toewerken.

Dan zou stapsgewijs een andere munt ingevoerd kunnen worden. Eentje die ruilhandel en eerlijke prijzen stimuleert. Waardoor iedereen krijgt wat hij verdient.

Hierdoor is de rijkdom, die de aarde bezit, van iedereen en niet in handen van een handjevol (invloed)rijke mensen.

Dan zou iedereen minder kunnen werken. Want met een nieuw geldstelsel is de verdeling eerlijk, zijn de prijzen eerlijk, zodat iedereen waar krijgt voor zijn geld. Zo halen we de producten van dichtbij en is het niet nodig meer om te werken voor een kledingstuk dat vervaardigd en vervoerd moet worden in/vanuit een ander continent.

Dan zou er meer oog zijn voor mensen- en dierenwelzijn.

Dan zouden we simpeler gaan leven en hiermee gelukkiger kunnen zijn.

Dan zou de discriminatie uiteindelijk uitsterven en leeft iedereen mét in plaats van tegen elkaar.

Hierdoor zijn oorlogen niet meer nodig omdat we grondstoffen en land/gebieden delen met elkaar.

Dan zouden de groene initiatieven gesubsidieerd en gestimuleerd worden en de niet-groene initiatieven niet meer.

Dan zou er meer ontspanning heersen.

Dan zou er meer lokaal i.p.v. mondiaal aangestuurd worden.

Dan zou het onderwijs een samen-leren hoe we goed voor onszelf, elkaar en de wereld kunnen zorgen worden i.p.v. kennis verwerven en in bankjes zitten.

Dan zouden machtsstructuren uiteenvallen en kunnen kleinere (en democratisch beter georganiseerde) corporaties  weer hoogtij vieren.

Dan zouden we chemische  middelen vervangen voor de natuurlijke varianten.

………………..

……………

……..

Etc.

Wauw, hoe mooi zou dat zijn! Ik hoop dat dit is waar we naartoe gaan uiteindelijk. Ik ben vóór.

De uitdagingen van het moederschap

Ken je dat? Dat je op straat fietst met je kind die koude handjes heeft voorop de fiets en dat je ze zelf gaat verwarmen met je handen terwijl je de gladde bocht normaal door probeert te komen nadat je al een kut-ochtend heb gehad omdat je in alle haast, terwijl je met één hand de poepluier verschoont, de handschoentjes niet op tijd kon vinden die ergens onder in een speelgoedkist zullen liggen? En dat mensen je dan ongevraagd advies gaan geven en van commentaar gaan voorzien? Alsof je dat zelf nog niet had bedacht…

Of dat je dan je best doet je kind pedagogisch verantwoord naar de overkant van de straat te loodsen en dat je kind dan halverwege ineens een enorme krijsbui krijgt en dat de fietser die hiervoor even een halve centimeter moet uitwijken dan zegt:  “Dat was niet zo handig hè?”.

Of dat je in de winkel bent en je je probeert te concentreren op je boodschappenlijstje met in de winkelwagen een kind met grijpgrage handjes die alles uit de schappen trekt (of nog erger: met een miniatuur-winkelwagentje door elke gangpad sjeest en ondertussen alles omver loopt waardoor je nog meer afkeurende blikken krijgt toegeworpen) en dat er dan zo’n bejaarde met kreukelhanden je kind ineens vanuit het niets zit te bevoelen waar je niet om hebt gevraagd. Dat je dan het liefst wil zeggen: “Ik zit toch ook niet aan jouw kreukelwangen als ik voor de kassa sta te wachten?”.

Tja, ik ben niet zo keurig en niet alles verloopt vlekkeloos, maar bij welke moeder wel??

We blijven maar rennen en hopen dat we het goed doen. Maar wanneer doen we het eigenlijk ‘goed’? En durven we dit dan uit te spreken?

Ik noem mijzelf weleens een ‘andere moeder’. Wellicht wat minder snel en minder hip en ik zal er de voorpagina niet mee halen;) En het kost af en toe wat moeite om niet de gebaande paden te bewandelen of op onbegrip te stuiten. Maar voor mij voelt het fijn, dichtbij en puur. En het mag dan nog steeds in vele ogen ‘anders’ zijn, maar is het zo onnatuurlijk?

Ik ben een moeder die alternatieven zoekt voor vaccinatie om het lichaam zijn natuurlijke gang te laten gaan, die haar kind veel en vaak zelf bij zich heeft om het de veiligheid te bieden in de eerste spannende levensjaren op aarde. Die zoveel mogelijk natuurlijke baby- en kindervoeding zoekt en dit zelf aantrekkelijk maakt waardoor het kind leert waar het eten vandaan komt en uit welke ingrediënten het bestaat. Een moeder die kaler en simpeler speelgoed aandraagt om de fantasie en creativiteit te prikkelen. Die alternatieve manieren van aanschaffen bedenkt zodat aan kleding komen ineens een sociaal gebeuren wordt en er vele kinderen met 1 stuk speelgoed kunnen spelen. Eéntje die probeert rust te creëren en die dus veel tijd kwijt is aan het moederschap waardoor er minder tijd over is om te werken.

En we zullen er de beauty pageant niet mee winnen, maar als ik naar mijn zoontje kijk en hem zie stralen, dan durf ik nu te zeggen dat ik daar toch best een beetje trots op ben…

Medemens

Wat interessant om jezelf en je medemens te observeren.

Over het algemeen vinden we bijvoorbeeld de bejaarden grijs, dragen ze grijs-groene kleding, rijden ze 80 waar je 100 mag en komen ze niet mee met de snelheid van deze tijd. Het is ook wel lastig onderscheid maken, hoe ouder hoe moeilijker zelfs. Toch?  Is het raar dat we een beetje langs ze heen kijken? Zo heeft elke groep (zoals wij de mensen graag indelen) in ons beeld zijn eigen ideeën, bedoelingen en uitstraling. Maar is dit niet een beetje makkelijk?

Zo komt het dat we de ene medemens als ‘anders’ beschouwen en de ander als ‘oké’, binnen ons straatje. Zo lopen er dus duizenden mensen rond die je, vanuit jouw hierover aangeleerde houding, niet zo gauw zult aanspreken. Puur en alleen omdat deze houding, de schil die je hebt aangetrokken, het beeld vertroebelt. Vanuit deze aangeleerde denkbeelden deel je mensen, dingen, ideeën, opvattingen in in groepen, vakjes en kringen.

Maar waar gaat dit fout? Zijn wij het zelf niet, die anderen buitensluiten, beoordelen naar wat we denken te zien? Wat let ons om eens wat dichterbij te komen?

Ik herken de schroom voor een/het onbekende, kun je hem/haar wel op dezelfde manier benaderen als je jezelf zou benaderen?  Mede door wat wij in ons hoofd maken van de ander, weten we niet tegen wie we het hebben en houden we dat maar zo. Wel zo veilig.

Maar hoe prachtig is de opening als je contact maakt, en je ziet dat ook in de ander een innerlijk vuur brandt? Dat ook zij kind geweest zijn en dat hun verlangens en angsten net zo universeel zijn als de jouwe..

Ik leer steeds vaker de schil naast me neer te leggen. Omdat ik wil kijken vanuit mijn hart, wil ontmoeten en wil communiceren vanuit mijn hart. En wat ziet het leven er dan anders uit! Zo ontmoet ik steeds meer mensen die meer dan de moeite waard zijn om te leren kennen en waardoor ik zelf ook weer kan groeien omdat je samen verder kijkt dan de dagelijkse koetjes en kalfjes.

Dat is volgens mij hoe het leven het bedoeld heeft. Laten we de grenzen, oordelen en alle andere vertroebelingen eens naast ons neerleggen en opnieuw leren kijken. Naar alles wat er om ons heen gebeurt. Wedden dat je hele wereldbeeld zal veranderen?