De uitdagingen van het moederschap

Ken je dat? Dat je op straat fietst met je kind die koude handjes heeft voorop de fiets en dat je ze zelf gaat verwarmen met je handen terwijl je de gladde bocht normaal door probeert te komen nadat je al een kut-ochtend heb gehad omdat je in alle haast, terwijl je met één hand de poepluier verschoont, de handschoentjes niet op tijd kon vinden die ergens onder in een speelgoedkist zullen liggen? En dat mensen je dan ongevraagd advies gaan geven en van commentaar gaan voorzien? Alsof je dat zelf nog niet had bedacht…

Of dat je dan je best doet je kind pedagogisch verantwoord naar de overkant van de straat te loodsen en dat je kind dan halverwege ineens een enorme krijsbui krijgt en dat de fietser die hiervoor even een halve centimeter moet uitwijken dan zegt:  “Dat was niet zo handig hè?”.

Of dat je in de winkel bent en je je probeert te concentreren op je boodschappenlijstje met in de winkelwagen een kind met grijpgrage handjes die alles uit de schappen trekt (of nog erger: met een miniatuur-winkelwagentje door elke gangpad sjeest en ondertussen alles omver loopt waardoor je nog meer afkeurende blikken krijgt toegeworpen) en dat er dan zo’n bejaarde met kreukelhanden je kind ineens vanuit het niets zit te bevoelen waar je niet om hebt gevraagd. Dat je dan het liefst wil zeggen: “Ik zit toch ook niet aan jouw kreukelwangen als ik voor de kassa sta te wachten?”.

Tja, ik ben niet zo keurig en niet alles verloopt vlekkeloos, maar bij welke moeder wel??

We blijven maar rennen en hopen dat we het goed doen. Maar wanneer doen we het eigenlijk ‘goed’? En durven we dit dan uit te spreken?

Ik noem mijzelf weleens een ‘andere moeder’. Wellicht wat minder snel en minder hip en ik zal er de voorpagina niet mee halen;) En het kost af en toe wat moeite om niet de gebaande paden te bewandelen of op onbegrip te stuiten. Maar voor mij voelt het fijn, dichtbij en puur. En het mag dan nog steeds in vele ogen ‘anders’ zijn, maar is het zo onnatuurlijk?

Ik ben een moeder die alternatieven zoekt voor vaccinatie om het lichaam zijn natuurlijke gang te laten gaan, die haar kind veel en vaak zelf bij zich heeft om het de veiligheid te bieden in de eerste spannende levensjaren op aarde. Die zoveel mogelijk natuurlijke baby- en kindervoeding zoekt en dit zelf aantrekkelijk maakt waardoor het kind leert waar het eten vandaan komt en uit welke ingrediënten het bestaat. Een moeder die kaler en simpeler speelgoed aandraagt om de fantasie en creativiteit te prikkelen. Die alternatieve manieren van aanschaffen bedenkt zodat aan kleding komen ineens een sociaal gebeuren wordt en er vele kinderen met 1 stuk speelgoed kunnen spelen. Eéntje die probeert rust te creëren en die dus veel tijd kwijt is aan het moederschap waardoor er minder tijd over is om te werken.

En we zullen er de beauty pageant niet mee winnen, maar als ik naar mijn zoontje kijk en hem zie stralen, dan durf ik nu te zeggen dat ik daar toch best een beetje trots op ben…